რეცენზია

ბინა აჭარისთვის ტიპურია: უზარმაზარი სამზარეულო-მისაღები ოთახი და ფანჯრების გარეშე საძინებელი (ან ისეთი, რომლის ფანჯარაც ჭისკენაა მიმართული), რომელსაც ამაყად „ევრო-ორსაძინებლიანს“ უწოდებენ. მთავარი პრობლემა ზამთარში ობისთან მუდმივი ბრძოლაა, რადგან ვენტილაცია არასაკმარისია, ტენიანობა კი 100%. გაზის გათბობა (ქვაბი) სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანია; მის გარეშე აქ დავიღუპებოდით, მაგრამ გაზის გადასახადები გადაჭარბებულია. განლაგება სულელურია, ბევრი უსარგებლო კუთხით, მაგრამ ფასისთვის (400 აშშ დოლარი) ეს ასატანი ვარიანტია.

კარი რკინისაა, საიმედო თურქული საკეტებით. თუმცა, დომოფონი ერთი დღეც არ უმუშავია მას შემდეგ, რაც აქ გადავედით, ამიტომ კურიერები გამუდმებით გვირეკავენ და გვთხოვენ ჩამოსვლას.

ზემოთ ცხოვრობს ოჯახი სამი შვილით, რომლებიც, როგორც ჩანს, ქუსლებზე სიარულს სწავლობენ. ვიღაც მუდმივად ბურღავს გვერდით - ამ შენობაში რემონტი დაუსრულებელი ხდება, რაც მაცხოვრებლების მუდმივი განწყობის მდგომარეობაა.

ხმაურის დონე საშინელია; კედლები თითქოს ერთი ფენის თაბაშირ-მუყაოსგანაა გაკეთებული. თუ ჩემი მეზობელი ტელევიზორს უყურებს, შემიძლია გამოვიცნო, რა გადაცემებია და ფიროსმანის ქუჩიდან წამოსული ხმაური დახურული ფანჯრებიდანაც კი ისმის.

ტიპური „ბატუმური სტილი“: იაფფასიანი შპალერი, ექვსი თვის შემდეგ აქერცლილი ფილები და ტენიანობისგან ამობურცული ლამინირებული იატაკი. ფოტოებზე ძვირადღირებულად და მდიდრულად გამოიყურება, მაგრამ რეალურ ცხოვრებაში ყველაფერი მყიფეა.

დივანი მაგარია, სტუმრებს მასზე დაძინება შეუძლებელს ხდის — ზურგი ჩამოუვარდებათ. საწოლი ყოველი მოძრაობისას ჭრიალებს და კარადაში ნივთებისთვის საკმარისი ადგილი არ არის, ამიტომ დამატებითი მოაჯირების ყიდვა მოგვიწია.

სარეცხი მანქანა ძველია და გარეცხვის დროს აბაზანაში გიჟივით დახტოდება. თუმცა, მას აქვს ღუმელი (რაც აქ იშვიათობაა!) და დიდი მაცივარი, რაც დიდი პლიუსია ხანგრძლივი გამოყენებისთვის.

ეზოს ხედი იშლება, რაც იმას ნიშნავს, რომ მეზობელი შენობის ფანჯრებიდანაც ჩანს — მეზობლებს ხელის დაქნევა შეგვიძლია. მზე ბინამდე ძლივს აღწევს, ამიტომ გამოქვაბულში ცხოვრებას ჰგავს, მაგრამ ზაფხულში მაინც ძალიან ცხელა.

შენობა კლასიკური ადამიანების ბუნაგია. გარედან კარგად გამოიყურება, მაგრამ შიგნიდან შესასვლელები გაცვეთილია, თაბაშირი კი აქერცლილია. ლიფტები სულ სხვა ამბავია: უზარმაზარ კოშკში მხოლოდ სამია, ერთი ყოველთვის გაფუჭებულია, ხოლო პიკის საათებში დანარჩენი ორის გაშვებას 10 წუთი უნდა დაელოდოთ. და დიახ, ისინი ნამდვილად ძვირია (გჭირდებათ ჩიპი, რომლის შევსებაც აუცილებელია). კეთილი იყოს თქვენი მობრძანება აჭარაში.

დამლაგებელი მოდის, კვირაში ერთხელ ნაჭრით წმენდს ჭუჭყს და მიდის. სამშენებლო ნარჩენები, ცემენტის პარკები და სიგარეტის ნამწვი კიბეებზე ხშირად დერეფანშია მიმოფანტული - ეს ნორმალურია.

როგორც ჩანს, კამერებია დამონტაჟებული, მაგრამ მუშაობენ თუ არა ისინი, საუკუნის საიდუმლოა. არც დაცვაა და არც კონსიერჟი, ამიტომ ნებისმიერს შეუძლია შესვლა და გადამზიდავები ხშირად შესასვლელ კარს აგურით კეტავენ.

ეზო უბრალოდ არ არის. უბრალოდ ბეტონის ნაკვეთია, იმდენად მჭიდროდ გადაჭედილი მანქანებით, რომ გავლა შეუძლებელია. არც სკამი, არც ხე და ბავშვებისთვის სათამაშო ადგილი არ არის, მხოლოდ გზაზე.

ქარი იმდენად ძლიერია, რომ ფანჯრების დახურვისას ფარდები ფრიალებს. ზამთარში ფანჯრები „ტირიან“, ფერდობებზე შავი ობია და სახლის ჰიდროიზოლაცია სრულიად არ არსებობს.

ტერიტორია (Allée des Heroes-ისა და Carrefour-ის მახლობლად) საცხოვრებლად კომფორტულია, თუმცა ესთეტიკა აკლია. ახლოს უამრავი მშენებლობაა, ამიტომ მტვრისა და ხმაურის მუდმივი ნაკადია. თუმცა, ზღვა 10 წუთის სავალზეა, ახლოს კი მაგარი Agrokhab სუპერმარკეტია (ქალაქში საუკეთესო) და უამრავი კაფე. ზამთარში პირქუში და ნაცრისფერია, მაგრამ გაზაფხულზე, როცა ყველაფერი ყვავის, უფრო სასიამოვნო ხდება.

ქუჩები ჭუჭყიანია; წვიმის შემდეგ გაუვალი ტალახი და უზარმაზარი გუბეებია; სანიაღვრე მილები არ მუშაობს. ტროტუარები დაზიანებულია; ნაბიჯებს ფრთხილად უნდა დგამ, რომ არ წაიბორძიკო.

საერთო ჯამში, სიწყნარეა; ღამით პრობლემების გარეშე დავდივართ. მთავარი საფრთხე გიჟი მძღოლები არიან, რომლებიც ზებრა გადასასვლელებზე გადასვლის უფლებას არ გაძლევენ; ყურადღებით უნდა იყო.

ზოგან ულამაზესია — პალმები, შადრევნები ხეივანზე — მაგრამ თუ თავს გადააბრუნებთ, დაინახავთ ღარიბ უბნებს ან დაუსრულებელ სამშენებლო ობიექტებს, რომლებიც არმატურითაა დაფარული. ბაღვაში არსებული კონტრასტები მთელი თავისი დიდებულებით.

ავტობუსის გაჩერებები ახლოსაა, ავტობუსები ახალი და ხშირია. ტაქსები ორ წუთში ჩამოდიან და თითქმის არაფერი ღირს (ქალაქის შიგნით 3-4 ლარი). ლოჯისტიკა ძალიან მარტივია.

ფიროსმანისა და ტბელ-აბუსერიძის ქუჩები პიკის საათებში მუდმივად გაჩერებულია. ქაოტური პარკირება ორზოლიან გზას ერთზოლიანად აქცევს და შეიძლება 20 წუთითაც კი გაიჭედოთ სწორ ზედაპირზე.