მიმოხილვა შენობა

კერძო პარკი ფანტასტიურია. მას აქვს ბილიკები და სკამები. მაგრამ... კომპლექსის ყველა ძაღლი იქ დახეტიალობს. ისინი კარგად ალაგებენ მათ უკან, მაგრამ ხანდახან ცხელა, როცა ცოტა სუნი ასდის. გარდა ამისა, საღამოობით ძიძები და მათი შვილები იქ იკრიბებიან. თუ კონფიდენციალურობას ეძებთ, უმჯობესია სახლში დარჩეთ. ასევე არის აუზი და სპორტდარბაზი, მაგრამ დამქირავებლებმა წინასწარ უნდა შეამოწმონ. წვდომა შეიძლება დაიბლოკოს, თუ მფლობელს კომუნალური გადასახადი არ აქვს გადახდილი.

ეზო უზარმაზარია! სიტყვასიტყვით წრეზე შეხვალ. იდეალურად სუფთაა, ბალახი მწვანეა... მაგრამ! აქ ძაღლებთან ომია!))) მცველები დარბიან და ყვირიან, თუ, ღმერთმა დაიფაროს, ძაღლი ბალახზე თათს მაინც დაადებს. „იქ არ წახვიდე, იქ არ წახვიდე!“ ეს წარმოუდგენლად შემაწუხებელია))) გარეთ გაქცევა მომიწევს შარდვისთვის, შემდეგ კი შიგნით საბელზე შებმული შევდივარ.

გარე კედლების ხმის იზოლაცია თბილისში ერთ-ერთი საუკეთესოა. ფანჯრები (Schuco-ს ალუმინის პროფილები) ძალიან მძიმეა და ქუჩის ხმაურს თითქმის ნულამდე ამცირებს, მაშინაც კი, თუ ისინი ქუჩისკენაა მიმართული. ერთადერთი გაფრთხილება ის არის, რომ უფრო მაღალ სართულებზე (მე-20 სართულის ზემოთ) ქარის გუგუნი ისმის ქარიან ამინდში, მაშინაც კი, როცა ფანჯრები დაკეტილია.

ეს იმაზეა დამოკიდებული, თუ საით არის ფანჯრები მიმართული: ან ჭავჭავაძის მხარეს ეზოში მდებარე სამშენებლო მოედნისკენ, ან მეორე მხრიდან გზატკეცილის ხმაური. ძლიერი ქარია.

სახლების გვერდით არის პარკი, მაგრამ ამჟამად რემონტი მიმდინარეობს.

ბიჭებო, ეს „ანაგია“ და ამით ყველაფერი ნათქვამია. კედლები მყარია, მეზობლების ხმა საერთოდ არ მესმის, იქ დისკოთეკა შეიძლება მოაწყოთ. მაგრამ არის ერთი პრობლემა: ავალიშვილის ქუჩა საკმაოდ დატვირთული გახდა, მანქანები საბურთალოსკენ მიემართებიან. ღია ფანჯრით ცოტა ხმაურიანია, მაგრამ აქ ორმაგი მინის ფანჯრები იმდენად კარგია, რომ თუ დახურავთ, ბუნკერში აღმოჩნდებით.

ბინების და შესასვლელი კარების ცუდი ხმის იზოლაცია; შესასვლელში ყველაფერი ისმის; მუსიკა მეზობელი ბინებიდანაც ისმის.

ოჰ, როგორ მეშინოდა განძრევის! მეგონა, თამარაშვილის ქუჩაზე ხმაურიანი იქნებოდა, მანქანების სიგნალები გაისმოდა. მაგრამ ჩემმა შვილმა მითხრა: „დედა, აქ ფანჯრები განსაკუთრებულია“. და მართლაც, ვხურავ მათ - და სოფელივით სიჩუმეა. მშვიდად მძინავს; არავინ მაღვიძებს.

სანაპირომდე მისასვლელი მოსახერხებელია და ცენტრამდე მანქანით 15 წუთის სავალზეა, თუმცა ფეხით მოსიარულეებისთვის ეს ჯოჯოხეთია. კომპლექსი გარე სამყაროსგან ფართო გელოვანის გამზირით არის მოწყვეტილი. მეორე მხარეს გადასასვლელად (სადაც მაღაზიები და აფთიაქებია), ესტაკადამდე ფეხით უნდა გაიაროთ, რომელიც შორს და მოუხერხებელია. აქედან ფეხით გასვლა საკმაოდ რთულია.

ყველაფერი მხარეზეა დამოკიდებული. ჩემი ფანჯრები თავად ჭავჭავაძის გამზირზეა — ფანჯარას რომ ააღებ, ძალიან ხმაურიანია (მანქანები, სირენები, მოტოციკლები 24/7). თუმცა, დეველოპერმა ძალიან მაღალი ხარისხის ალუმინის ორმაგი მინის ფანჯრები დაამონტაჟა: დახურვისას სრულიად ჩუმია. თუ ფანჯრები ეზოსკენაა, სრულიად ჩუმია.