მიმოხილვა შენობა

ეს იმაზეა დამოკიდებული, თუ საით არის ფანჯრები მიმართული: ან ჭავჭავაძის მხარეს ეზოში მდებარე სამშენებლო მოედნისკენ, ან მეორე მხრიდან გზატკეცილის ხმაური. ძლიერი ქარია.

ბიჭებო, ეს „ანაგია“ და ამით ყველაფერი ნათქვამია. კედლები მყარია, მეზობლების ხმა საერთოდ არ მესმის, იქ დისკოთეკა შეიძლება მოაწყოთ. მაგრამ არის ერთი პრობლემა: ავალიშვილის ქუჩა საკმაოდ დატვირთული გახდა, მანქანები საბურთალოსკენ მიემართებიან. ღია ფანჯრით ცოტა ხმაურიანია, მაგრამ აქ ორმაგი მინის ფანჯრები იმდენად კარგია, რომ თუ დახურავთ, ბუნკერში აღმოჩნდებით.

ბინების და შესასვლელი კარების ცუდი ხმის იზოლაცია; შესასვლელში ყველაფერი ისმის; მუსიკა მეზობელი ბინებიდანაც ისმის.

კარფურის კონდიციონერებიდან გამოსული მუდმივი ხმაური. სახლი თავად მუყაოს ჰგავს, ხმაურიანი და დახუთული.

ჩემი ფანჯრები სტადიონისკენ არ არის მიმართული, ამიტომ სქელი ორმაგი მინის ფანჯრების მიღმა ხალხმრავალი ქუჩის ხმები ძლივს მესმის. ფანჯრები მძიმეა და გარე ხმაურს კარგად ბლოკავს, მაგრამ სახლის შიგნით ხმის იზოლაცია საკმაოდ კარგია. ძაღლების ყეფა ან ბავშვების კივილი ნამდვილად ისმის. სტადიონისკენ მიმართული ფანჯრების მქონე ადამიანები ნაკლებად იღბლიანები არიან, თუ იქ რაიმე მნიშვნელოვანი ხდება. რა თქმა უნდა, ვერცერთი მინა ვერ შთანთქავს ამ დონის ხმაურს.

ყველაფერი მხარეზეა დამოკიდებული. ჩემი ფანჯრები თავად ჭავჭავაძის გამზირზეა — ფანჯარას რომ ააღებ, ძალიან ხმაურიანია (მანქანები, სირენები, მოტოციკლები 24/7). თუმცა, დეველოპერმა ძალიან მაღალი ხარისხის ალუმინის ორმაგი მინის ფანჯრები დაამონტაჟა: დახურვისას სრულიად ჩუმია. თუ ფანჯრები ეზოსკენაა, სრულიად ჩუმია.

საშინელი შეცდომა იყო აქ რეგისტრაცია. ახლომდებარე გამზირი ცხოვრებას ჯოჯოხეთად აქცევს. დილით მანქანების ხმაურით იღვიძებ და მუდმივი ზუზუნის გამო მთელი დღე ფანჯრები დაკეტილი გიწევს. მზის ჩასვლის შემდეგ სრულიად ბნელა - ბანკისა და სასტუმროს კონდიციონერები მთელი ღამე მუშაობს, მოტოციკლისტები დარბიან და რაღაც ტექნიკა დადის. კარგად გამოძინება შეუძლებელია 🤮

2025 წლის ზაფხულში წყლისა და ელექტროენერგიის თითქმის ყოველდღიური შეფერხებებია. თუმცა, თავად ქუჩა მშვიდი და სასიამოვნოა.

ეს ყველაზე საინტერესო ნაწილია! ჩვენ გვაქვს შენობის მასშტაბით ჩატი Telegram-ზე/WhatsApp-ზე და ის ძალიან ცოცხალია. ხალხი არა მხოლოდ პარკირებაზე კამათობს, არამედ სინამდვილეშიც საუბრობს. ვიღაც გვიწვევს მწვადზე, ვიღაც ეძებს კომპანიონს სასეირნოდ. მე უკვე შევნიშნე რამდენიმე საყვარელი მარტოხელა მამა იქ. ეს ნამდვილი „სახლის სოფლის“ ატმოსფეროა და ადვილია ახალი ადამიანების გაცნობა.

ეზო უზარმაზარია! სიტყვასიტყვით წრეზე შეხვალ. იდეალურად სუფთაა, ბალახი მწვანეა... მაგრამ! აქ ძაღლებთან ომია!))) მცველები დარბიან და ყვირიან, თუ, ღმერთმა დაიფაროს, ძაღლი ბალახზე თათს მაინც დაადებს. „იქ არ წახვიდე, იქ არ წახვიდე!“ ეს წარმოუდგენლად შემაწუხებელია))) გარეთ გაქცევა მომიწევს შარდვისთვის, შემდეგ კი შიგნით საბელზე შებმული შევდივარ.