მიმოხილვა შენობა

ჩემი ფანჯრები სტადიონისკენ არ არის მიმართული, ამიტომ სქელი ორმაგი მინის ფანჯრების მიღმა ხალხმრავალი ქუჩის ხმები ძლივს მესმის. ფანჯრები მძიმეა და გარე ხმაურს კარგად ბლოკავს, მაგრამ სახლის შიგნით ხმის იზოლაცია საკმაოდ კარგია. ძაღლების ყეფა ან ბავშვების კივილი ნამდვილად ისმის. სტადიონისკენ მიმართული ფანჯრების მქონე ადამიანები ნაკლებად იღბლიანები არიან, თუ იქ რაიმე მნიშვნელოვანი ხდება. რა თქმა უნდა, ვერცერთი მინა ვერ შთანთქავს ამ დონის ხმაურს.

სახლების გვერდით არის პარკი, მაგრამ ამჟამად რემონტი მიმდინარეობს.

ეს იმაზეა დამოკიდებული, თუ საით არის ფანჯრები მიმართული: ან ჭავჭავაძის მხარეს ეზოში მდებარე სამშენებლო მოედნისკენ, ან მეორე მხრიდან გზატკეცილის ხმაური. ძლიერი ქარია.

ყველაფერი მხარეზეა დამოკიდებული. ჩემი ფანჯრები თავად ჭავჭავაძის გამზირზეა — ფანჯარას რომ ააღებ, ძალიან ხმაურიანია (მანქანები, სირენები, მოტოციკლები 24/7). თუმცა, დეველოპერმა ძალიან მაღალი ხარისხის ალუმინის ორმაგი მინის ფანჯრები დაამონტაჟა: დახურვისას სრულიად ჩუმია. თუ ფანჯრები ეზოსკენაა, სრულიად ჩუმია.

საშინელი შეცდომა იყო აქ რეგისტრაცია. ახლომდებარე გამზირი ცხოვრებას ჯოჯოხეთად აქცევს. დილით მანქანების ხმაურით იღვიძებ და მუდმივი ზუზუნის გამო მთელი დღე ფანჯრები დაკეტილი გიწევს. მზის ჩასვლის შემდეგ სრულიად ბნელა - ბანკისა და სასტუმროს კონდიციონერები მთელი ღამე მუშაობს, მოტოციკლისტები დარბიან და რაღაც ტექნიკა დადის. კარგად გამოძინება შეუძლებელია 🤮

ბიჭებო, ეს „ანაგია“ და ამით ყველაფერი ნათქვამია. კედლები მყარია, მეზობლების ხმა საერთოდ არ მესმის, იქ დისკოთეკა შეიძლება მოაწყოთ. მაგრამ არის ერთი პრობლემა: ავალიშვილის ქუჩა საკმაოდ დატვირთული გახდა, მანქანები საბურთალოსკენ მიემართებიან. ღია ფანჯრით ცოტა ხმაურიანია, მაგრამ აქ ორმაგი მინის ფანჯრები იმდენად კარგია, რომ თუ დახურავთ, ბუნკერში აღმოჩნდებით.

ბინების და შესასვლელი კარების ცუდი ხმის იზოლაცია; შესასვლელში ყველაფერი ისმის; მუსიკა მეზობელი ბინებიდანაც ისმის.

2025 წლის ზაფხულში წყლისა და ელექტროენერგიის თითქმის ყოველდღიური შეფერხებებია. თუმცა, თავად ქუჩა მშვიდი და სასიამოვნოა.

ოჰ, როგორ მეშინოდა განძრევის! მეგონა, თამარაშვილის ქუჩაზე ხმაურიანი იქნებოდა, მანქანების სიგნალები გაისმოდა. მაგრამ ჩემმა შვილმა მითხრა: „დედა, აქ ფანჯრები განსაკუთრებულია“. და მართლაც, ვხურავ მათ - და სოფელივით სიჩუმეა. მშვიდად მძინავს; არავინ მაღვიძებს.

ეზო უზარმაზარია! სიტყვასიტყვით წრეზე შეხვალ. იდეალურად სუფთაა, ბალახი მწვანეა... მაგრამ! აქ ძაღლებთან ომია!))) მცველები დარბიან და ყვირიან, თუ, ღმერთმა დაიფაროს, ძაღლი ბალახზე თათს მაინც დაადებს. „იქ არ წახვიდე, იქ არ წახვიდე!“ ეს წარმოუდგენლად შემაწუხებელია))) გარეთ გაქცევა მომიწევს შარდვისთვის, შემდეგ კი შიგნით საბელზე შებმული შევდივარ.